Het bevuilde nest…

Wat we niet durven zien, kunnen we ook niet beschermen

Gisteren was ik bij de Levend Boeklezing van José Al over haar boek het bevuilde nest, een indrukwekkend boek over een zeer kwetsbaar onderwerp ‘vroegkinderlijk trauma’ vanuit transgenerationele onmacht. Er wordt veel doorgegeven vanuit familiesystemen, zonder dat men zich dat bewust is. Onveilig opgroeien, onveilige hechting en de gevolgen daarvan…Kinderen die in zo’n omgeving opgroeien voelen zich vaak verdeeld, ervaren een voortdurend gevoel van ongemakkelijkheid, ontregeling en verwarring. Ouders die zelf overleven en niet in staat zijn hun kind te geven wat het nodig heeft om zich veilig te kunnen hechten, lijfelijk aanwezig maar psychisch/emotioneel niet (altijd) beschikbaar. In mijn opleiding noemde een docent het als volgt: ‘ze groeien op met 1 been in de wereld’ waardoor ze zich in de maatschappij maar met moeite kunnen handhaven. Transgenerationeel (of intergenerationeel) trauma is psychisch letsel dat ontstaat in de ene generatie en onbewust wordt doorgegeven aan de volgende. Dit gebeurt meestal via onuitgesproken emoties, overlevingsmechanismen en gedragspatronen. Wat in de familie onverwerkt blijft, wordt vaak gevoeld door het kind!

Hoe wordt het doorgegeven: Door gedrag en opvoeding, ouders die bijvoorbeeld oorlog of zwaar verlies hebben meegemaakt, zijn vaak extra alert of gespannen. Dit onveilige gevoel wordt onbewust doorgegeven in de opvoeding. Bewustzijn maakt de familieschaduw zachter. ‘Dat wat generaties lang ongezien en onuitgesproken bleef, krijgt dan een geluid, gevoel, gehoor en een andere richting’ (José Al). Steun jij ook het mooie werk van José? bestel dan haar boek en draag mee aan meer bewustwording. (http://www.dewegnaarbinnen.nl)

Binnenkort meer over hechting…